اتاق خبر ایرنا امروز – چهارشنبه ۲۹ مرداد – علت خشکیدگی پارک های جنگلی تهران را مورد بررسی قرار داد که سبب شده ۲۰ هزار اصله درخت در این مناطق به دلیل ابتلا به آفات گیاهی قطع شوند.
خشکیدگی گسترده درختان در بوستان های جنگلی به خصوص در چیتگر و سرخه حصار نگرانی مسئولان و شهروندان را برانگیخته است و کارشناسان هشدار می دهند که اگر اقدامی فوری انجام نشود، به طور حتم ریه های سبز پایتخت به کلی از بین خواهند رفت.
بر اساس گزارش های اداره کل منابع طبیعی استان تهران از حدود ۱.۵ سال پیش عملیات حذف و قطع درختان خشک شده در پارک های جنگلی تهران آغاز شده است اگرچه خشک شدن و حذف درختان قدیمی و کهنسال این پارک های جنگلی تحت عنوان ریه های تهران برای شهروندان نگرانی هایی را ایجاد کرده است.
طبق بررسی های صورت گرفته، بخشی از درختان پارک های جنگلی چیتگر و سرخه حصار پایتخت به علت تنش های آبی، کاهش سطح آب های زیرزمینی و سومدیریت شهرداری در نحوه آبیاری خشک شده اند و منابع طبیعی برای جلوگیری از گسترش آفت سوسک پوست خوار مجبور به قطع درختان بیش از ۵۰ سال سن شده که برای جایگزینی این درختان سالیان سال زمان لازم است. البته اگر درختان آفت زده نیز قطع نشوند، این آفت میتواند تمام عرصه های جنگلی تهران را آلوده کند.
به همین دلیل تاکنون بیش از ۲۰ هزار اصله درخت در چیتگر و سرخه حصار خشک شده و عملیات قطع درختان آلوده صورت گرفته است و برای بقیه درختان خشک شده با به مزایده گذاشتن پیمانکارانی در حال اقدام هستیم. در مورد پارکهای دیگر مانند خرگوش دره و مهرآباد که هنوز تحت مدیریت شهرداری نیست و توسط هواپیمایی نگهداری می شود اقدامات مشابه در حال انجام است و پارک لویزان نیز در مرحله اقدامات مربوط به خشکیدگی قرار دارد.
طبق برآورد اداره منابع طبیعی استان تهران، در نتیجه کمبود بارش در حدود ۱۵ تا ۲۰ سال گذشته که رخ داده است پارک هایی که خاک سبک تر داشتند آسیب بیشتری دیده اند، زیرا ظرفیت نگهداری آب در آن ها کمتر بوده است.
کاهش سطح آب های زیرزمینی باعث افزایش دما شده، زیرا خاک خشک رطوبت خود را از دست می دهد و نمیتواند گرمای خورشید را جذب کند، بلکه آن را بازتاب می دهد و منجر به هوای گرم تر می شود. این وضعیت تبخیر را افزایش داده و نیاز آبی گیاهان را بیشتر می کند اما چون آب کافی تامین نمی شود، درختان به تدریج ضعیف می شوند بنابراین ضعف فیزیولوژیکی درختان باعث می شود که شیره گیاهی نتواند به اندامهای هوایی برسد و در نتیجه درختان آسیب پذیرتر شده و بیشتر در معرض حمله آفات قرار می گیرند که این روند در نهایت منجر به خشکیدگی گسترده در پارک های جنگلی شده است.
